Τουλάχιστον, κάνε πίσω να κλείσω την πόρτα.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, είμαι θυμωμένη.

Αποφάσισα να γράψω γιατί πρέπει να καταλάβω γιατί έχω θυμώσει τόσο με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους.
Όχι με όλους τους ανθρώπους, αλλά με ένα συγκεκριμένο είδος. Με κάποιους ανθρώπους που έχουν ένα κοινό 
χαρακτηριστικό, 
μία κοινή και πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά, ένα μοτίβο.

Πάει πολύς καιρός που αποφάσισα να μείνω μόνη, να βρω τον εαυτό μου. Μπορεί να μην ξέρω τι θέλω ακριβώς, 
αλλά ξέρω τι ΔΕΝ 
θέλω στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους και κυρίως στις ερωτικές.
Παρά το γεγονός αυτό, όμως, με πλησιάζουν άνθρωποι πολύ συχνά, οι οποίοι -για κάποιους δικούς τους λόγους- 
νιώθουν την έντονη ανάγκη
να με "βγάλουν έξω" από τη μοναξιά μου, από τη μοναχικότητά μου. Να μου τη "σπάσουν".

Κι εγώ, τέτοια είμαι, δε θέλω και πολύ. Όταν βλέπω ότι ο άλλος τόσο επιμένει, 
ξαφνικά αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι είδε σε εμένα που τον ελκύει,
και λέω στον εαυτό μου "μωρέ, λες; μωρέ μήπως να μην είσαι τόσο απρόσιτη και να το δοκιμάσεις; 
να αφήσεις τον άλλον να σου δείξει κάτι παραπάνω;"

Και κάπου σε αυτό το σημείο, είναι που αλλάζω. Αλλάζω, είμαι πλέον πιο ανοιχτή, δίνω την ευκαιρία και βγαίνει ο 
ενσυναισθητικός μου εαυτός προς τα έξω.
Αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνεται εδώ. Υπάρχει ενδιαφέρον.

Μετά από λίγο (λίγες μέρες; λίγες βδομάδες;) αλλάζει αυτό. Και δεν αλλάζει επειδή αλλάζω εγώ συμπεριφορά. 
Αλλάζει από μόνο του. Είναι κάτι σαν
"εργοστασιακές ρυθμίσεις". Ο άλλος επιμένει να σε βγάλει από τη μοναξιά σου και τελικά σε αφήνει με ένα 
τεράστιο ερωτηματικό. 
Μέχρι πριν ήταν τόσο σίγουρος ότι θέλει να είναι μαζί σου έστω για να σε γνωρίσει και ξαφνικά διαπιστώνεις 
ότι αυτό δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά του.

Όχι ότι δε σου μιλάει, όχι ότι σου κάνει ghosting. Αλλά ότι βλέπεις πως αυτό το ταγμένο ενδιαφέρον, δεν υπάρχει. 
Και ίσως να μην υπήρξε ποτέ.

Και -έστω- ότι εσύ έχεις τα ψυχολογικά σου και δεν το είδες εγκαίρως. Εκείνος; Εκείνος τι έχει; 
Εκείνος δεν πρέπει να το κοιτάξει; Από πού προκύπτει
όλο αυτό και πού αποσκοπεί; Πού οδηγεί;

Θα σου πω εγώ, αγαπητό μου ημερολόγιο. Έχω θυμώσει και θα σου πω ακριβώς πώς το σκέφτομαι.
Το ξεκινάει χωρίς να σκεφτεί σε τι κατάσταση είσαι. Ίσως να μην τον νοιάζει και να κάνει σε όλες το ίδιο. 
Βασικά, σίγουρα δεν τον νοιάζει.
Θέλει να καλύψει κάποια δική του παρένθεση που έμεινε κενή και στην πορεία το μετανιώνει. 
Μπορεί απλώς να μη γουστάρει; Ναι, μπορεί.
Ας το πει, να το ξέρω. Πρέπει να κάνεις ξεκάθαρες τις προθέσεις σου όταν σχετίζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Πρέπει αυτό που λες να το εννοείς. Αν δεν το εννοείς, δε χρειάζεται να το πεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. 
Κι αν το είπες και το μετάνιωσες, και πάλι.
Πες το. Συμβαίνει, δεν είναι κακό. Πες μου, είπα αυτό, νόμιζα κάτι άλλο, έκανα λάθος, το μετανιώνω. 
Αλλά πού; Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μεγάλα.. κότσια.
Μη μπερδεύεις τον άλλον. Δεν έχεις δικαίωμα να εμφανίζεσαι στη ζωή του από το πουθενά, 
να επιμένεις να του χαλάσεις τη μοναξιά, αλλά να μη μπορείς
να τη γκρεμίσεις. Δεν έχεις κανένα τέτοιο δικαίωμα.

Έχεις το δικαίωμα να πεις ακριβώς αυτό που αισθάνεσαι. Και φυσικά, έχεις την υποχρέωση να δεχτείς και την 
όποια απάντηση του άλλου.
Γι' αυτό πρέπει να ξεκαθαρίζεις τι θέλεις. Επειδή έχει και ο απέναντι δικαίωμα να αποφασίζει αν θέλει αυτό 
που του δίνεις. Πρέπει να ξέρει τι του δίνεις.
Ναι, πάρε δώσε είναι η κατάσταση. Πάρε δώσε συναισθημάτων και όχι μόνο.

Με μένα θυμώνω ξέρεις γιατί; Γιατί και το να μην έχεις ξεκάθαρη στάση, είναι μια ξεκάθαρη στάση. 
Οπότε, έπρεπε να το φανταστώ ότι τίποτα παραπάνω
δεν έχω να περιμένω από εσένα, εκτός από τα μεγάλα λόγια.
Και έπρεπε να έχω ήδη καταλάβει ότι τα λόγια που δε συνάδουν με τις πράξεις, δε θα συνάδουν ποτέ...
Το έχω μάθει αυτό στη ζωή μου και έπρεπε να το εφαρμόσω.

Μην προσπαθείς να με ξαναπείσεις ότι κάνω λάθος. Άσε με να φύγω. Έχω δικαίωμα να φύγω. 
Έχω δικαίωμα να μη σε πιστέψω.
Εξάλλου, εσύ μου απέδειξες ότι δεν έπρεπε να σε πιστέψω. 
Δε θα σου ζητήσω ποτέ να αλλάξεις, ούτε θα σου ζητήσω να εννοήσεις αυτά που μου έλεγες 
(άλλωστε, αν τα εννοούσες, θα το ήξερα..).
Θα σου ζητήσω, όμως, να με αφήσεις να βγάλω τα συμπεράσματά μου και με βάση αυτά, να φύγω.

Άσε με να κλείσω την πόρτα. Δεν θέλω μισάνοιχτες πόρτες. Τις θέλω ή ορθάνοιχτες ή τελείως κλειστές...
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καραντίνα, όχι για όλους.

Είμαστε αναγκασμένοι από το κράτος, από τον ιό, από την ίδια μας τη συνείδηση απέναντι στο κοινό καλό, να μένουμε σπίτι.

Μένουμε σπίτι είτε επειδή φοβόμαστε να μην κολλήσουμε, είτε επειδή φοβόμαστε μην κολλήσουμε τους άλλους, είτε επειδή απλά μας το είπαν. Είναι κι εκείνοι που δε μένουνε σπίτι, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Μας ενημέρωσαν πώς να πλένουμε τα χέρια μας. Πώς να κλείσουμε σε ένα δωμάτιο έναν άνθρωπο που ενδεχομένως έχει κορωνοϊό.

Μας ενημέρωσαν για τα σχετικά sms, τα σχετικά χαρτιά που πρέπει να έχουμε μαζί μας.

Μας ενημέρωσαν για τα υποκείμενα νοσήματα που έχουν οι άνθρωποι που κινδυνεύουν από τον ιό,

Δε μας ενημέρωσαν, όμως, καθόλου για τους ανθρώπους που τα υποκείμενα νοσήματα είναι ψυχολογικής φύσεως. Για εκείνους που το να μείνεις σπίτι φαντάζει, όχι μόνο ακατόρθωτο, αλλά ο χειρότερος εφιάλτης τους.

Όχι επειδή το θέλουν. Ούτε το επεδίωξαν. Απλά, όπως κάποιοι άλλοι έχουν πρόβλημα με το άσθμα, ή με την καρδιά, ή με τους πνεύμονες, έτσι κάποιοι άλλοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με την ψυχή τους.

Η πρόκλησή τους είναι καθημερινή, γιατί καθημερινά καλούνται να παλέψουν με τους δαίμονές τους, ακόμα και υπό κανονικές συνθήκες.

Πόσο μάλλον όταν οι συνθήκες απαιτούν πράγματα, τα οποία για αυτούς τους ανθρώπους είναι απαγορευτικά.

Όπως το να μένουν σπίτι μόνοι με τις σκέψεις τους, χωρίς να μπορούν να λάβουν την απαιτούμενη βοήθεια.

Όπως το να τους κλείνεις μέσα τη στιγμή που αφήνεις άλλους να κινούνται ελεύθεροι. Ενώ όταν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να βγουν έξω είτε για περπάτημα είτε για να μην κάνουν κάτι που δεν έχει γυρισμό όντας σπίτι τους, να τους κόβεις πρόστιμα.

Αυτοί γιατί δε χρήζουν ειδικής μεταχείρισης; Οι αστυνομικοί που μας ελέγχουν, που πάντοτε είναι δύο τουλάχιστον, γιατί δε φοράνε μάσκα ενώ πιάνουν τα πράγματά μας; την ταυτότητα, τα χαρτιά και κάποιες φορές και το κινητό μας;

Δε θα μακρηγορήσω άλλο για το θέμα των “δύο μέτρων και δύο σταθμών” που επικρατεί γενικότερα.

Θα σταθώ στο οτι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ΜΗ βγουν ζωντανοί από αυτό, και εκεί δε θα μπορείτε να πείτε οτι πέθαναν από κορωνοϊό. Εκεί θα πρέπει επιτέλους να παραδεχτείτε οτι η μέριμνα είναι εξαιρετικά ελλιπής σε όλα τα επίπεδα και ακόμα περισσότερο για αυτούς τους ανθρώπους που καθημερινά έχουν έναν αγώνα δρόμου να φέρουν σε πέρας. Κάποιες φορές και δύο αγώνες: αυτόν της ζωής και αυτόν της εσωτερικής τους φύσης…

“Ένας τέτοιος άνθρωπος, είμαι εγώ.

Νιώθω κλειδωμένη, παρείσακτη, αδικημένη και χωρίς ζωή.

Δε μου φτάνουν τα μέτρα. Θέλω περισσότερη υποστήριξη, θέλω βοήθεια.”

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δεν θέλεις ρατσιμό; Μην φέρεσαι ρατσιστικά

Ας σταματήσουμε, επιτέλους, εμείς οι χονδρούλες να γράφουμε το “ένα ωραίο κορμί είναι τέλειο για μια νύχτα ενώ μια ωραία ψυχή είναι τέλεια για μια ζωή”…

Αν δε μας αρέσουν τα κιλά μας, ας τα αλλάξουμε…

Δε χρειαζεται ό,τι δε φτάνουμε, να το κάνουμε κρεμαστάρι..

Ούτε να μειώνουμε άλλους για να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας..

Όταν δε θέλουμε ρατσισμό απέναντί μας, καλό είναι να μη δίνουμε και ρατσισμό.

Υπάρχουν γυναίκες με ωραίο κώλο και ωραία ψυχή..
Και υπάρχουν και γυναίκες με όχι τόσο ωραίο σώμα και με ψυχή απόπατο…

Το πώς έχεις χτίσει το σώμα σου, δεν αποδεικνύει το τι έχεις μέσα στην ψυχή σου.

Το πώς έχεις χτίσει την ψυχή σου, αποδεικνύει το πώς έχεις χτίσει ου φέρθηκαν με ρατσισμό κάποτε, μην κάνεις το ίδιο λέγοντας ότι μια γυναίκα με ωραίο κορμί είναι για μια νύχτα.

Δεν είναι. Δεν την ξέρεις για να το πεις αυτό.

Και, αυτό που δε σου αρέσει να σου κάνουν, μην το κάνεις.

Αν δε σ’ αρέσει ο εαυτός σου, άλλαξέ τον.

Μη μειώνεις τον άλλον επειδή δε μπορείς να έχεις αυτό που έχει.

Κόπιασε για να το αποκτήσεις.

Αλλιώς, αποδέξου αυτό που ήδη έχεις και πορεύσου μ’ αυτό.

Αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, δεν θα το κάνει κανείς για ‘σένα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αυτό που θέλουν τα αφεντικά…

Γεγονός:

Δεν είναι όλα τα αφεντικά ίδια.
Καιιιιι ναι! Υπάρχουν και καλά αφεντικά! Κάνα δυο είναι, αλλά υπάρχουν.

Εγώ θα μιλήσω για τ’ άλλα…

12 πράγματα που θέλει/κάνει ένα κακό αφεντικό:
  • Να κάνεις ό,τι γουστάρει και όχι ό,τι έχετε συμφωνήσει
  • Να κάθεσαι παραπάνω όταν έχετε περισσότερη δουλειά, αλλά όχι να φεύγεις νωρίτερα όταν δεν έχει.
  • Να μη σε πληρώνει αυτά που συμφωνήσατε, όταν δεν έχει δουλειά, αλλά όταν έχει πολλή δουλειά να μην παίρνεις φράγκο παραπάνω.(Ούτε καν, δηλαδή να δουλεύεις με ποσοστά! Απλώς να μη σε πληρώνει όταν δεν έχει δουλειά). “Μαζί στη χασούρα, χώρια στο κέρδος”
  • Θέλει να κάνεις αυτό που κάνεις, με τον τρόπο που θέλει εκείνος.
  • Σε έχει προσλάβει για κάποια προσόντα σου. Όλως τυχαίως, όμως, μετά θέλει να κάνεις τα διπλάσια, ασχέτως αν είναι τελείως παράλογα και άσχετα με τις δεξιότητες για τις οποίες σε προσέλαβε…
  • Θεωρεί αυτονόητο οτι ξέρεις πράγματα τα οποία δε σου έδειξε ποτέ κανείς. Ούτε αυτός σου έδειξε. Πολλές φορές ούτε αυτός τα ξέρει..
  • Αν σε πληρώνει στο χέρι, ποτέ δεν κουβαλάει λεφτά πάνω του. Χέστηκε, όμως, αν εσύ έχεις ανάγκη και αυτά είναι τα μόνα σου λεφτά.
  • Κοιτάζει να διευκολύνει τη δουλειά του με κάθε τρόπο. Αντιθέτως, δε δίνει δεκάρα προκειμένου να διευκολύνει τη δική σου δουλειά. Εσύ, κόψ’ το λαιμό σου.

Ως συνήθως,  ως επίλογο σε αυτό εδώ το άρθρο, θα ξαναπώ τα εξής:

Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες ΚΑΙ για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ.

Αν είσαι ένας από εμάς, the club. join  Αν είσαι ένας από αυτούς, τότε watch out, dude…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καθένας με τις εμπειρίες του, πασά μου!

Έτσι έλεγε ο φυσικός μας, στο λύκειο: “Καθένας με τις εμπειρίες του, πασά μου!”…

Τότε νόμιζα οτι το έλεγε γι’ αστείο. Τώρα, στα 30 πια, κατάλαβα τι ήθελε να πει.

Μιλάω συνέχεια για την fake τελειότητα, που τρώμε καθημερινά στη μάπα. Ναι, γι’ αυτή τη φτιαχτή. Ε, θα μιλήσω ακόμα μία φορά γι’ αυτό.

Πάντα, να ξέρεις, αναφέρομαι στους ανθρώπους που δίνουν τον αγώνα τους καθημερινά και όχι σε εκείνους που λεν “fuck that shit, αυτός είμαι και θα κάνω ό,τι γουστάρω”.

Άλλωστε, για ‘μένα, αυτές είναι οι μόνες 2 κατηγορίες που ξεχωρίζω στους ανθρώπους.

Εσύ, που δεν προσέχεις τη διατροφή σου, it’s ok. Ξέρω ότι προσπαθείς, ακόμη κι αν δεν τα καταφέρνεις προς το παρόν. Θα τα καταφέρεις σίγουρα!

Εσύ, που καπνίζεις και προσπαθείς να το κόψεις, don’t worry. Ξέρω ότι ξέρεις τι κακό σου κάνει. Πρόσεχε να μην επηρεάζεις τους άλλους και συνέχισε την προσπάθεια.

Εσύ, που προσπάθησες να χάσεις κιλά και δεν τα κατάφερες, δεν πειράζει. Δεν έχεις να δώσεις κανέναν λογαριασμό.

Κράξιμο για το τσιγάρο, κράξιμο για τα κιλά, κράξιμο για τη διατροφή, κράξιμο αν είσαι γκει, κράξιμο αν είσαι στρέιτ, κράξιμο αν θηλάζεις, κράξιμο αν δε θηλάζεις…

Μπορώ να γράφω για ώρες.. αλλά to the point:

  • Μπορείς να καπνίζεις και να είσαι καλός άνθρωπος.
  • Μπορείς να μην καπνίζεις και να είσαι καλός άνθρωπος.
  • Μπορείς να μην αγαπάς τα ζώα αλλά να είσαι καλός άνθρωπος.
  • Μπορείς να τρως όλη μέρα mc donalds αλλά να είσαι καλός άνθρωπος.

Ας ξαναπώ οτι ΔΕΝ αναφέρομαι σε ανθρώπους που κακοποιούν άλλους ανθρώπους ή ζώα αλλά στους ανθρώπους που παλεύουν κάθε μέρα να βελτιώσουν τον εαυτό τους, και δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά όσο άλλοι.

Εσείς οι άλλοι, λοιπόν, που τα καταφέρνετε, μη γίνεστε κριτές των πάντων. Κι εσείς σίγουρα θα υστερείτε σε κάτι άλλο.  Σίγουρα!

Κοιτάξτε, λοιπόν, αυτά που κάνετε εσείς, τη δική σας καμπούρα και μετά, ελάτε να κάνετε κήρυγμα! ΌΧΙ! Μην έρθετε ούτε τότε να κάνετε κήρυγμα! Φυλάξτε το “μπράβο, τα κατάφερες” για τον εαυτό σας και αφήστε τους άλλους ήσυχους!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 1
  • 2

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 389

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 404