Αν δεν σου αξίζει, να φύγεις…

Γλυκιά μου…

Αν δε χωράς στην αγκαλιά του, να φύγεις.

Δεν αξίζεις να περιμένεις ψίχουλα από διπλοξεραμένα ψωμιά.

Να βρεις αυτόν που θέλει, χωρίς δεύτερη σκέψη, να σου δώσει όλη την αγάπη που αξίζεις.

Αν σε θυμάται μόνο όταν μπορεί, να φύγεις.

Δεν αξίζει να χαραμίζεις όλες σου τις ώρες και τις σκέψεις για πάρτη του.

Να βρεις εκείνον τον έναν, που θα θέλει να είναι δίπλα σου συνέχεια. Και θα μπορεί.

Αν σε χρησιμοποιεί για να περνάει τον ελεύθερο χρόνο του, να φύγεις.

Δεν αξίζεις εκμετάλλευση.

Να βρεις τον άνθρωπο που δε θα έχει ανάγκη να σε χρησιμοποιεί, αλλά θα σου συμπεριφέρεται όπως αξίζεις.

Αν σε κατηγορεί, να φύγεις.

Δεν αξίζεις κάποιον να βλέπει μόνο τα δικά σου λάθη.

Να βρεις εκείνον που σε αγκαλιάζει ολόκληρη, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Αν σε θεωρεί λίγη, να φύγεις.

Δεν αξίζει να δίνεις την καλοσύνη σου εκεί που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει.

Να βρεις αυτόν που θα βλέπει στα βάθη της ψυχής σου και θα ξέρει τι νιώθεις.

Αν δε σε πιστεύει, να φύγεις.

Δεν αξίζει να προσπαθείς να πείσεις κανέναν που δε θέλει να πιστέψει.

Να βρεις τον άνθρωπο αυτόν, που δε θα χρειάζεται να του αποδείξεις τίποτα γιατί -απλά- θα ξέρει ποια είσαι.

Αν σου τάζει ονειρικά ταξίδια, κοντινά ή μακρινά, και ποτέ δε μπορεί να τα πραγματοποιήσει, να φύγεις.

Αξίζεις όλα τα ταξίδια που ονειρεύεσαι μαζί του, να γίνουν πραγματικότητα.

Να βρεις εκείνον που θα κάνει πράξη τα λόγια του.

Αν υποτιμάει την αγάπη που του ‘χεις, να φύγεις.

Δεν αξίζεις να μην αναγνωρίζουν τα δυνατά σου αισθήματα.

Να περιμένεις αυτόν που θα σ’αγαπάει. Πραγματικά.

Να φύγεις. Κι ας τον αγάπησες. Κι ας μην έρθει ποτέ αυτός ο ένας, ο μοναδικός.

Τουλάχιστον, θα έχουν γίνει μια αξιοπρεπής ανάμνηση, όλα εκείνα που ένιωσες.

Κι ας μην αναγνωρίστηκαν. Κι ας μην πήρες πίσω τίποτα ποτέ. Να σε σώσεις.

Θα έχεις την ψυχή σου δικιά σου, για την πάρτη σου. Έστω, ό,τι απέμεινε από την ψυχή σου…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Φλεβάρης χωρίς τον Βαλεντίνο μου

Είναι ο πρώτος Φεβρουάριος που πίστευα βαθιά μέσα μου ότι ο Βαλεντίνος μου θα έρθει να με πάρει να φύγουμε μαζί.

Θα με έπαιρνε και θα τρέχαμε να κυνηγήσουμε κοινά όνειρα και να πιάσουμε τη ζωή από ‘κει που την αφήσαμε…

Όμως ο δικός μου ο Βαλεντίνος, δεν ήταν ποτέ δικός μου. Ο δικός μου ο Βαλεντίνος, δυο μέρες μου χτίζει τα θεμέλια για τα πιο γερά όνειρα και την τρίτη μέρα στέλνει τη μπουλντόζα να μου τα γκρεμίσει. Αυτός ο Βαλεντίνος τη μια μέρα θέλει να με κάνει ευτυχισμένη, θέλει να του πω τι με ενοχλεί για να το αλλάξει..

Έτσι έλεγε, αλήθεια!!

Του χάρισα την καρδιά μου, όλη μου την ειλικρίνεια και όλη μου την αγάπη. Ποτέ δεν τον πρόδωσα. Αντιθέτως εκείνος με πλήγωσε. Με πλήγωνε. Ο Βαλεντίνος μου δε με πίστεψε ποτέ. Δεν ξέρω αν μ’αγάπησε. Ίσως να είχε το δικό του τρόπο.  Μου έχει πει πράγματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή μου με πληγές που δε θα επουλώνει ο χρόνος. Τα είχα αφησει στην άκρη του μυαλού μου γιατί όταν ήμασταν μαζί, όλα ήταν μαγικά…

Μια μέρα, όμως, ο Βαλεντίνος μου ξυπνάει θυμωμένος με κάτι που δεν ξέρω. Και τότε τα ξεχνάει όλα. Δε μ’ αγαπάει πια..

Εγώ δε μπορω έτσι. Ήθελα το Βαλεντίνο μου μέρα νύχτα ίδιο. Μέρα νύχτα δίπλα μου. Δεν ήταν όμως.

Οπότε, έφυγα. Καλύτερα μια φορά να πονέσεις παρά πάντα να πονάς. Θα συνηθίσω στην ιδέα οτι ποτέ δε μ’αγάπησε πραγματικά ο Βαλεντίνος μου. Ποτέ δεν του άρεσε αυτό που είμαι.

Δεν πειράζει. Το δέχομαι. Ποτέ δεν είχα να προσμένω κάποιον Βαλεντίνο, ποτέ δεν πίστεψα στο Βαλεντίνο…

Έτσι και φέτος, ο Βαλεντίνος μου θα είναι ένα άπιαστο όνειρο..

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πάω. Αντίο !!!

Λυπάμαι τόσο πολύ που ποτέ δεν πίστεψες ότι σ’αγάπησα πραγματικά..

Λυπάμαι που το ήξερα και παρ’όλα αυτά επέμενα τόσο να είμαστε μαζί…

Λυπάμαι που ποτέ δε σ’άρεσε αυτό που είμαι και που πάντα αμφέβαλλες για μένα…

Κρίμα που οι καταστάσεις σε αλλάξαν τόσο. Ξέρω οτι βαθιά μέσα σου κρύβεται μια παιδική ψυχή. Όμως και μέσα μου κρυβόταν μια παιδική ψυχή, μέχρι που την ξερίζωσες.

Θα κλάψω, θα κλαίω, αλλά θα μου περάσει. Δε θα σε αφήσω να με κάνεις κάθε μέρα να κλαίω. Δε σου δίνω αυτό το δικαίωμα όσο κι αν σ’αγαπώ. Κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο σ’ αγάπησα και πόσα σου έδωσα και θα μετανιώσεις για καθετί που είπες. Ελπίζω μόνο να μην έίναι πολύ αργά για να καλμάρεις τη συνείδησή σου.

Δε μετανιώνω για όλα αυτά που ονειρεύτηκα μαζί σου. Πήρα το μάθημά μου και αποφάσισα να πορευτω μόνη, όσο μόνη ήμουν και μαζί σου. Ολομόναχη. Νόμιζα οτι μετάνιωσα, όμως τελικά όχι. Χαίρομαι που ήσουν εσύ αυτός ο ένας έστω και με ναυαγισμένο και όχι happy, end.

Χαίρομαι για τους ωραίους μήνες που περάσαμε με τα πάνω και τα κάτω μας. Χαίρομαι που πήρες όλα μου τα συναισθήματα μαζί σου.. έτσι δε θα χρειαστεί να με ταλαιπωρήσουν και δε θα ασχοληθώ πια μαζί τους. Χαίρομαι που μου έδειξες και την καλή και την κακή πλευρά του εαυτού σου και χαίρομαι που τόσο νωρίς μου απέδειξες ότι δε με γουστάρεις και δε με άφησες για χρόνια να φαντασιώνομαι ότι σ’αρέσει αυτό που είμαι.

Δεν είμαι εγώ αυτή μωρό μου που θα την κάνεις όπως γουστάρεις επειδή έτσι. Εγώ ήμουν αυτή που ήθελα εγώ να αλλάξω για σένα και το έκανα δυστυχώς, αλλά ούτε αυτό δεν εκτίμησες. Δεν πειράζει. Ανήκεις αλλού η αλήθεια είναι.

Εγώ σε ήθελα να είσαι δίπλα μου. Ούτε πάνω μου, ούτε μπροστά μου και σε καμία περίπτωση πίσω μου. Δίπλα μου σε ήθελα αλλά δεν μπορείς. Δεν πειράζει…

Δε θέλω να γίνω ξανά χαλί να με πατάς. Έγινα, με πάτησες, βρόμισα, τελείωσε. Ελπίζω τουλάχιστον να το χάρηκες. Αφού δε μπόρεσες ποτέ να το κάνεις εκεί που ανήκεις, σε άφησα να το κάνεις σε ‘μένα. Δεν πειράζει ούτε αυτό. Ας εισαι καλά εσύ…

Εγώ πια, έχω μεγάλο δρόμο και θα τον περπατήσω μόνη. Όπως σου έλεγα. Θυμάσαι που στο έλεγα; Είμαι λίγη για ‘σένα. Έτσι πιστεύεις. Εγώ αντίθετα, πιστεύω ότι την καλοσύνη που σου έδειξα και το σεβασμό, δεν τον έχεις δει πουθενά αλλού. Γι’αυτό και ο θυμός μου είναι τόσο έντονος.

Δυσκολεύομαι κι εγώ να καταλάβω πώς γίνεται να σου έχω δώσει όλο μου τον εαυτό, να σου έχω αφιερωθεί ολόκληρη, συναισθηματικά, πνευματικά, σωματικά κι εσύ να μου το ανταποδίδεις με αυτό τον τρόπο.. και να αμφιβάλλεις για το ποια είμαι και το αν σου λέω ψέματα. Άραγε, τι λόγο θα είχα να σ’αγαπώ στα ψέματα; τι θα κέρδιζα εγώ από αυτό; Για ποιο λόγο να σου εμπιστευτώ την ψυχή μου; Ποιος ξέρει πώς το ‘χεις στο μυαλό σου…

Λυπάμαι που δεν κατάλαβες ποτέ. Λυπάμαι που άλλος ήσουν από μακριά και άλλος από κοντά. Λυπάμαι που δε με πίστεψες. Ήταν ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν αληθινή, ειλικρινής. Λυπάμαι και για ‘μένα που δε μπόρεσα να ελέγξω αυτά που ένιωσα για ‘σένα. Τρέχανε σα χείμαρρος τα συναισθήματα που μου έβγαζες, έτρεχα να τα μαζέψω αλλά δεν τα έφτανα. Και όταν τα έφτανα, γλιστρούσαν από τα χέρια μου και συνέχιζαν την τρελή τους πορεία πιο δυνατά και ορμητικά από ποτέ..

Τι να κάνουμε, μπειμπ; Έτσι είναι αυτό.. αυτή τη μία φορά που συμβαίνει, φροντίζει να είναι τόσο έντονο που δε θα το ξεχάσεις ποτέ. Δε με αγγίζει πια που πιστεύεις συνέχεια ότι σε έχω κοροϊδέψει και σου έχω πει ψέματα. Είναι ξεκάθαρα δικό σου ψυχολογικό πρόβλημα αυτό.

Ήμουν απόλυτα εντάξει μαζί σου και αυτό μια μέρα θα το πεις στον εαυτό σου.. μιας και βαθιά μέσα σου σίγουρα το ξέρεις…

Να είσαι καλά λοιπόν. Μην ανησυχείς για ‘μένα. Ξέρω, δεν ανησυχείς…

Ξεκινάω το μοναχικό μου ταξίδι. Μη με λυπάσαι και μην πιστέψεις ότι επιλέγω τη μοναξιά μου για σένα, για χάρη σου. Όχι. Το κάνω για ‘μένα, γιατί μ’ αγαπώ και γιατί πρέπει να ξεπεράσω κάπως όλο αυτό που μου συνέβη. Άλλωστε, δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω. Τα έδωσα όλα απλόχερα σε ‘σένα. Άλλο που δεν τα ήθελες, που δεν τα εκτίμησες…

Πάω λοιπόν… Αντίο !!!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το ποδήλατο

Ήρθα όλο χαρα, να σου δώσω το καινούργιο μου ποδήλατο, όταν είδα οτι δεν είχες. Μου έδειξες οτι το ήθελες και σε πίστεψα.

Δε δίστασα ούτε στιγμή να στο χαρίσω, με όλη μου την καρδιά και την αγάπη.

Ήξερα πόσο πολύ θα το πρόσεχες, μιας και ήξερα οτι ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχες ποδήλατο.

Το μόνο που σε ρώτησα, ήταν αυτό:

– Ξέρεις οτι χρειαζεται φροντίδα και συντήρηση, καθώς και υπομονή μεχρι να το μάθεις;

– Ναι, και βέβαια! Θα το φροντίζω για πάντα και θα κάνω υπομονή μέχρι να βρω το δικό μου τρόπο να ισορροπώ πάνω σ’ αυτό!

– Τέλεια! Είμαι έτοιμη να σε βοηθήσω και να τρέχω δίπλα σου ώστε αν χρειαστεί να σε πιάσω…

Μετά απο λίγες μέρες, σε είδα με το ποδήλατο βρώμικο και μισοχαλασμένο.

Με πείραξε λίγο, όμως δεν άφησα τον εαυτό μου να σκεφτεί άσχημα…

Μετά, ήρθες προς το μέρος μου και μου είπες “αν θέλεις παρτο, δε θα μου λείψει”. Μου είπες οτι έκανες το καλύτερο που μπορούσες ώστε να το φροντίσεις και να το προστατέψεις απο τον καιρό.

Μου φάνηκε παράξενο, όμως πάλι, πίστεψα αυτό που είπες.

Πήρα το ποδήλατο στο σπίτι, το έπλυνα, του λάδωσα την αλυσίδα, σκούπισα τη σέλλα και το έβαλα μέσα στο σπίτι για να το γιατρέψω, για να μάθω πώς νιώθει…

Το ήξερα οτι δεν του άρεσε αυτό που πέρασε. Όμως ξέρω κι εσένα. Μπορέί όντως αυτό που έκανες να ήταν το καλύτερο που μπορούσες, μα για το ποδήλατο δεν ήταν αρκετό. Δε μπορώ να σε κατηγορήσω, βέβαια.. Μα ούτε και το ποδήλατο έχει άδικο…

Ίσως δεν ήσουν έτοιμος για ένα ποδήλατο. Θα μπορούσες να μου το πεις απο πριν, αλλά ίσως δεν ήξερες οτι δεν ήσουν έτοιμος.

Δε θυμώνω καθόλου μαζί σου. Θα βρω κάποιον άλλο να εκτιμήσει και να φροντίσει το ποδήλατο. Σίγουρα θα βρει πολλούς αποδέκτες.

Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να βρεις κι εσύ πολλούς ανθρώπους να σου χαρίσουν τόσο απλόχερα ένα ποδήλατο…

Ίσως τότε να είσαι έτοιμος να το δεχτείς με χαρά…

 

Υ.Γ. όπου “ποδήλατο” αντικατάστησε με “αγάπη”..

Αυτό το ποδήλατο είναι τα συναισθήματα, η αγάπη, ο έρωτας, εσύ…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 389

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 404