Τουλάχιστον, κάνε πίσω να κλείσω την πόρτα.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, είμαι θυμωμένη.

Αποφάσισα να γράψω γιατί πρέπει να καταλάβω γιατί έχω θυμώσει τόσο με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους.
Όχι με όλους τους ανθρώπους, αλλά με ένα συγκεκριμένο είδος. Με κάποιους ανθρώπους που έχουν ένα κοινό 
χαρακτηριστικό, 
μία κοινή και πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά, ένα μοτίβο.

Πάει πολύς καιρός που αποφάσισα να μείνω μόνη, να βρω τον εαυτό μου. Μπορεί να μην ξέρω τι θέλω ακριβώς, 
αλλά ξέρω τι ΔΕΝ 
θέλω στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους και κυρίως στις ερωτικές.
Παρά το γεγονός αυτό, όμως, με πλησιάζουν άνθρωποι πολύ συχνά, οι οποίοι -για κάποιους δικούς τους λόγους- 
νιώθουν την έντονη ανάγκη
να με "βγάλουν έξω" από τη μοναξιά μου, από τη μοναχικότητά μου. Να μου τη "σπάσουν".

Κι εγώ, τέτοια είμαι, δε θέλω και πολύ. Όταν βλέπω ότι ο άλλος τόσο επιμένει, 
ξαφνικά αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι είδε σε εμένα που τον ελκύει,
και λέω στον εαυτό μου "μωρέ, λες; μωρέ μήπως να μην είσαι τόσο απρόσιτη και να το δοκιμάσεις; 
να αφήσεις τον άλλον να σου δείξει κάτι παραπάνω;"

Και κάπου σε αυτό το σημείο, είναι που αλλάζω. Αλλάζω, είμαι πλέον πιο ανοιχτή, δίνω την ευκαιρία και βγαίνει ο 
ενσυναισθητικός μου εαυτός προς τα έξω.
Αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνεται εδώ. Υπάρχει ενδιαφέρον.

Μετά από λίγο (λίγες μέρες; λίγες βδομάδες;) αλλάζει αυτό. Και δεν αλλάζει επειδή αλλάζω εγώ συμπεριφορά. 
Αλλάζει από μόνο του. Είναι κάτι σαν
"εργοστασιακές ρυθμίσεις". Ο άλλος επιμένει να σε βγάλει από τη μοναξιά σου και τελικά σε αφήνει με ένα 
τεράστιο ερωτηματικό. 
Μέχρι πριν ήταν τόσο σίγουρος ότι θέλει να είναι μαζί σου έστω για να σε γνωρίσει και ξαφνικά διαπιστώνεις 
ότι αυτό δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά του.

Όχι ότι δε σου μιλάει, όχι ότι σου κάνει ghosting. Αλλά ότι βλέπεις πως αυτό το ταγμένο ενδιαφέρον, δεν υπάρχει. 
Και ίσως να μην υπήρξε ποτέ.

Και -έστω- ότι εσύ έχεις τα ψυχολογικά σου και δεν το είδες εγκαίρως. Εκείνος; Εκείνος τι έχει; 
Εκείνος δεν πρέπει να το κοιτάξει; Από πού προκύπτει
όλο αυτό και πού αποσκοπεί; Πού οδηγεί;

Θα σου πω εγώ, αγαπητό μου ημερολόγιο. Έχω θυμώσει και θα σου πω ακριβώς πώς το σκέφτομαι.
Το ξεκινάει χωρίς να σκεφτεί σε τι κατάσταση είσαι. Ίσως να μην τον νοιάζει και να κάνει σε όλες το ίδιο. 
Βασικά, σίγουρα δεν τον νοιάζει.
Θέλει να καλύψει κάποια δική του παρένθεση που έμεινε κενή και στην πορεία το μετανιώνει. 
Μπορεί απλώς να μη γουστάρει; Ναι, μπορεί.
Ας το πει, να το ξέρω. Πρέπει να κάνεις ξεκάθαρες τις προθέσεις σου όταν σχετίζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Πρέπει αυτό που λες να το εννοείς. Αν δεν το εννοείς, δε χρειάζεται να το πεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. 
Κι αν το είπες και το μετάνιωσες, και πάλι.
Πες το. Συμβαίνει, δεν είναι κακό. Πες μου, είπα αυτό, νόμιζα κάτι άλλο, έκανα λάθος, το μετανιώνω. 
Αλλά πού; Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μεγάλα.. κότσια.
Μη μπερδεύεις τον άλλον. Δεν έχεις δικαίωμα να εμφανίζεσαι στη ζωή του από το πουθενά, 
να επιμένεις να του χαλάσεις τη μοναξιά, αλλά να μη μπορείς
να τη γκρεμίσεις. Δεν έχεις κανένα τέτοιο δικαίωμα.

Έχεις το δικαίωμα να πεις ακριβώς αυτό που αισθάνεσαι. Και φυσικά, έχεις την υποχρέωση να δεχτείς και την 
όποια απάντηση του άλλου.
Γι' αυτό πρέπει να ξεκαθαρίζεις τι θέλεις. Επειδή έχει και ο απέναντι δικαίωμα να αποφασίζει αν θέλει αυτό 
που του δίνεις. Πρέπει να ξέρει τι του δίνεις.
Ναι, πάρε δώσε είναι η κατάσταση. Πάρε δώσε συναισθημάτων και όχι μόνο.

Με μένα θυμώνω ξέρεις γιατί; Γιατί και το να μην έχεις ξεκάθαρη στάση, είναι μια ξεκάθαρη στάση. 
Οπότε, έπρεπε να το φανταστώ ότι τίποτα παραπάνω
δεν έχω να περιμένω από εσένα, εκτός από τα μεγάλα λόγια.
Και έπρεπε να έχω ήδη καταλάβει ότι τα λόγια που δε συνάδουν με τις πράξεις, δε θα συνάδουν ποτέ...
Το έχω μάθει αυτό στη ζωή μου και έπρεπε να το εφαρμόσω.

Μην προσπαθείς να με ξαναπείσεις ότι κάνω λάθος. Άσε με να φύγω. Έχω δικαίωμα να φύγω. 
Έχω δικαίωμα να μη σε πιστέψω.
Εξάλλου, εσύ μου απέδειξες ότι δεν έπρεπε να σε πιστέψω. 
Δε θα σου ζητήσω ποτέ να αλλάξεις, ούτε θα σου ζητήσω να εννοήσεις αυτά που μου έλεγες 
(άλλωστε, αν τα εννοούσες, θα το ήξερα..).
Θα σου ζητήσω, όμως, να με αφήσεις να βγάλω τα συμπεράσματά μου και με βάση αυτά, να φύγω.

Άσε με να κλείσω την πόρτα. Δεν θέλω μισάνοιχτες πόρτες. Τις θέλω ή ορθάνοιχτες ή τελείως κλειστές...
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ψίθυροι στο αυτί

Πέρασε κι αυτή η μέρα

Ήρθε η νύχτα, που με ματώνει.

Από τη μια χαίρομαι, γιατί είναι η ώρα η δική μου, αυτή που σε φέρνω στο μυαλό μου όπως θέλω εγώ.

Είναι η ώρα που παραδέχομαι πόσο μου λείπεις και σε φτιάχνω στο μυαλό μου από όνειρα κι ελπίδα.

Από την άλλη, όμως, τίποτα δεν είναι αληθινό. Τα όνειρα, με ένα κλικ των ματιών, εξαφανίζονται.

Όμως εγώ ακόμα σε θέλω κοντά μου. Μην εξαφανιστείς! Μη μου φύγεις!

Κάνε μου τη χάρη και έλα πριν ανοίξω τα μάτια μου. Να τα ανοίξω και να σε δω εδώ, δίπλα μου.

Να μου ψιθυρίσεις στο αφτί πως το όνειρό μου είναι εδώ…

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καραντίνα, όχι για όλους.

Είμαστε αναγκασμένοι από το κράτος, από τον ιό, από την ίδια μας τη συνείδηση απέναντι στο κοινό καλό, να μένουμε σπίτι.

Μένουμε σπίτι είτε επειδή φοβόμαστε να μην κολλήσουμε, είτε επειδή φοβόμαστε μην κολλήσουμε τους άλλους, είτε επειδή απλά μας το είπαν. Είναι κι εκείνοι που δε μένουνε σπίτι, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.

Μας ενημέρωσαν πώς να πλένουμε τα χέρια μας. Πώς να κλείσουμε σε ένα δωμάτιο έναν άνθρωπο που ενδεχομένως έχει κορωνοϊό.

Μας ενημέρωσαν για τα σχετικά sms, τα σχετικά χαρτιά που πρέπει να έχουμε μαζί μας.

Μας ενημέρωσαν για τα υποκείμενα νοσήματα που έχουν οι άνθρωποι που κινδυνεύουν από τον ιό,

Δε μας ενημέρωσαν, όμως, καθόλου για τους ανθρώπους που τα υποκείμενα νοσήματα είναι ψυχολογικής φύσεως. Για εκείνους που το να μείνεις σπίτι φαντάζει, όχι μόνο ακατόρθωτο, αλλά ο χειρότερος εφιάλτης τους.

Όχι επειδή το θέλουν. Ούτε το επεδίωξαν. Απλά, όπως κάποιοι άλλοι έχουν πρόβλημα με το άσθμα, ή με την καρδιά, ή με τους πνεύμονες, έτσι κάποιοι άλλοι άνθρωποι έχουν πρόβλημα με την ψυχή τους.

Η πρόκλησή τους είναι καθημερινή, γιατί καθημερινά καλούνται να παλέψουν με τους δαίμονές τους, ακόμα και υπό κανονικές συνθήκες.

Πόσο μάλλον όταν οι συνθήκες απαιτούν πράγματα, τα οποία για αυτούς τους ανθρώπους είναι απαγορευτικά.

Όπως το να μένουν σπίτι μόνοι με τις σκέψεις τους, χωρίς να μπορούν να λάβουν την απαιτούμενη βοήθεια.

Όπως το να τους κλείνεις μέσα τη στιγμή που αφήνεις άλλους να κινούνται ελεύθεροι. Ενώ όταν αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να βγουν έξω είτε για περπάτημα είτε για να μην κάνουν κάτι που δεν έχει γυρισμό όντας σπίτι τους, να τους κόβεις πρόστιμα.

Αυτοί γιατί δε χρήζουν ειδικής μεταχείρισης; Οι αστυνομικοί που μας ελέγχουν, που πάντοτε είναι δύο τουλάχιστον, γιατί δε φοράνε μάσκα ενώ πιάνουν τα πράγματά μας; την ταυτότητα, τα χαρτιά και κάποιες φορές και το κινητό μας;

Δε θα μακρηγορήσω άλλο για το θέμα των “δύο μέτρων και δύο σταθμών” που επικρατεί γενικότερα.

Θα σταθώ στο οτι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ΜΗ βγουν ζωντανοί από αυτό, και εκεί δε θα μπορείτε να πείτε οτι πέθαναν από κορωνοϊό. Εκεί θα πρέπει επιτέλους να παραδεχτείτε οτι η μέριμνα είναι εξαιρετικά ελλιπής σε όλα τα επίπεδα και ακόμα περισσότερο για αυτούς τους ανθρώπους που καθημερινά έχουν έναν αγώνα δρόμου να φέρουν σε πέρας. Κάποιες φορές και δύο αγώνες: αυτόν της ζωής και αυτόν της εσωτερικής τους φύσης…

“Ένας τέτοιος άνθρωπος, είμαι εγώ.

Νιώθω κλειδωμένη, παρείσακτη, αδικημένη και χωρίς ζωή.

Δε μου φτάνουν τα μέτρα. Θέλω περισσότερη υποστήριξη, θέλω βοήθεια.”

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κλήρωση GIVEAWAY

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά σε όλους!

Ένας τυχερός ή μία τυχερή θα κερδίσει τα χειροποίητα δωράκια της φωτογραφίας.
Όροι συμμετοχής:

Like στη σελίδα στο facebook https://www.facebook.com/SelineRaptis
Share το post
Οπωσδήποτε σχόλιο κάτω από το post 
Κι ένα subscribe στο κανάλι μου στο YOUTUBE https://bit.ly/2MTU3F1 θα ήταν cool..! ?

Η κλήρωση θα γίνει στις 4 Σεπτέμβρη, ημέρα Τετάρτη, και ο νικητής-νικήτρια θα ανακοινωθεί εδώ και στη σελίδα στο facebook.

Καλή επιτυχία!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔιαιτοVlogio – Γιατί δε χάνω κιλά

Σε αυτό το βίντεο, θα δεις, δεν κάνω τον ειδικό!

Σου λέω την ιστορία μου με τα κιλά καθώς και διάφορες παθήσεις που μπορούν να εμποδίσουν κάποιον να χάσει κιλά, και -το πιο σημαντικό- να έχει την υγεία του.

Θα υπάρξει άμεσα update για το συγκεκριμένο θέμα καθώς πιστεύω οτι είναι αρκετά σημαντικό…

Όντως, λίγο μπερδεγουέι το βίντεο, αλλά ήταν η πρώτη μου επαφή – καταλαβαίνεις.

Άρθρα για την candida (albicans):

https://www.cdc.gov/fungal/diseases/candidiasis/index.html (English)

https://www.farmasyn.gr/arthrografia/candida-o-agnwstos-exthros (Ελληνικό)

Βίντεο για την candida: https://www.youtube.com/watch?v=N17K-…

?Άρθρο για το λιπώδες ήπαρ (επειδή είμαι παχιά!):
https://www.iatropedia.gr/ygeia/lipodes-ipar-nea-mastiga-tou-dytikou-kosmou-prosochi-sta-symptomata/86871/

?Άρθρο για τις παθήσεις νεφρών:
https://www.nefrologiki.gr/1420/astheneies-nefrwn-shmeia-kai-symptwmata

?Άρθρο για το Ελικοβακτηρίδιο:
https://www.hygeia.gr/to-elikovaktiridio-toy-pyloroy/

Ελπίζω να μη βρίσκετε ενδιαφέροντα τα παραπάνω άρθρα και να σας είναι πάντα αχρείαστα. Stay tuned! Τα καλύτερα έρχονται! (ίσως να κόλλησαν λίγο στη διαδρομή.. αλλά έρχονται..)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 389

Notice: Trying to get property 'ID' of non-object in /var/www/vhosts/tetepoulidis.gr/artisticme/wp-includes/link-template.php on line 404