Αγαπητό μου ημερολόγιο, είμαι θυμωμένη.

Αποφάσισα να γράψω γιατί πρέπει να καταλάβω γιατί έχω θυμώσει τόσο με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους.
Όχι με όλους τους ανθρώπους, αλλά με ένα συγκεκριμένο είδος. Με κάποιους ανθρώπους που έχουν ένα κοινό 
χαρακτηριστικό, 
μία κοινή και πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά, ένα μοτίβο.

Πάει πολύς καιρός που αποφάσισα να μείνω μόνη, να βρω τον εαυτό μου. Μπορεί να μην ξέρω τι θέλω ακριβώς, 
αλλά ξέρω τι ΔΕΝ 
θέλω στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους και κυρίως στις ερωτικές.
Παρά το γεγονός αυτό, όμως, με πλησιάζουν άνθρωποι πολύ συχνά, οι οποίοι -για κάποιους δικούς τους λόγους- 
νιώθουν την έντονη ανάγκη
να με "βγάλουν έξω" από τη μοναξιά μου, από τη μοναχικότητά μου. Να μου τη "σπάσουν".

Κι εγώ, τέτοια είμαι, δε θέλω και πολύ. Όταν βλέπω ότι ο άλλος τόσο επιμένει, 
ξαφνικά αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι είδε σε εμένα που τον ελκύει,
και λέω στον εαυτό μου "μωρέ, λες; μωρέ μήπως να μην είσαι τόσο απρόσιτη και να το δοκιμάσεις; 
να αφήσεις τον άλλον να σου δείξει κάτι παραπάνω;"

Και κάπου σε αυτό το σημείο, είναι που αλλάζω. Αλλάζω, είμαι πλέον πιο ανοιχτή, δίνω την ευκαιρία και βγαίνει ο 
ενσυναισθητικός μου εαυτός προς τα έξω.
Αρχίζω και πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνεται εδώ. Υπάρχει ενδιαφέρον.

Μετά από λίγο (λίγες μέρες; λίγες βδομάδες;) αλλάζει αυτό. Και δεν αλλάζει επειδή αλλάζω εγώ συμπεριφορά. 
Αλλάζει από μόνο του. Είναι κάτι σαν
"εργοστασιακές ρυθμίσεις". Ο άλλος επιμένει να σε βγάλει από τη μοναξιά σου και τελικά σε αφήνει με ένα 
τεράστιο ερωτηματικό. 
Μέχρι πριν ήταν τόσο σίγουρος ότι θέλει να είναι μαζί σου έστω για να σε γνωρίσει και ξαφνικά διαπιστώνεις 
ότι αυτό δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά του.

Όχι ότι δε σου μιλάει, όχι ότι σου κάνει ghosting. Αλλά ότι βλέπεις πως αυτό το ταγμένο ενδιαφέρον, δεν υπάρχει. 
Και ίσως να μην υπήρξε ποτέ.

Και -έστω- ότι εσύ έχεις τα ψυχολογικά σου και δεν το είδες εγκαίρως. Εκείνος; Εκείνος τι έχει; 
Εκείνος δεν πρέπει να το κοιτάξει; Από πού προκύπτει
όλο αυτό και πού αποσκοπεί; Πού οδηγεί;

Θα σου πω εγώ, αγαπητό μου ημερολόγιο. Έχω θυμώσει και θα σου πω ακριβώς πώς το σκέφτομαι.
Το ξεκινάει χωρίς να σκεφτεί σε τι κατάσταση είσαι. Ίσως να μην τον νοιάζει και να κάνει σε όλες το ίδιο. 
Βασικά, σίγουρα δεν τον νοιάζει.
Θέλει να καλύψει κάποια δική του παρένθεση που έμεινε κενή και στην πορεία το μετανιώνει. 
Μπορεί απλώς να μη γουστάρει; Ναι, μπορεί.
Ας το πει, να το ξέρω. Πρέπει να κάνεις ξεκάθαρες τις προθέσεις σου όταν σχετίζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Πρέπει αυτό που λες να το εννοείς. Αν δεν το εννοείς, δε χρειάζεται να το πεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος. 
Κι αν το είπες και το μετάνιωσες, και πάλι.
Πες το. Συμβαίνει, δεν είναι κακό. Πες μου, είπα αυτό, νόμιζα κάτι άλλο, έκανα λάθος, το μετανιώνω. 
Αλλά πού; Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μεγάλα.. κότσια.
Μη μπερδεύεις τον άλλον. Δεν έχεις δικαίωμα να εμφανίζεσαι στη ζωή του από το πουθενά, 
να επιμένεις να του χαλάσεις τη μοναξιά, αλλά να μη μπορείς
να τη γκρεμίσεις. Δεν έχεις κανένα τέτοιο δικαίωμα.

Έχεις το δικαίωμα να πεις ακριβώς αυτό που αισθάνεσαι. Και φυσικά, έχεις την υποχρέωση να δεχτείς και την 
όποια απάντηση του άλλου.
Γι' αυτό πρέπει να ξεκαθαρίζεις τι θέλεις. Επειδή έχει και ο απέναντι δικαίωμα να αποφασίζει αν θέλει αυτό 
που του δίνεις. Πρέπει να ξέρει τι του δίνεις.
Ναι, πάρε δώσε είναι η κατάσταση. Πάρε δώσε συναισθημάτων και όχι μόνο.

Με μένα θυμώνω ξέρεις γιατί; Γιατί και το να μην έχεις ξεκάθαρη στάση, είναι μια ξεκάθαρη στάση. 
Οπότε, έπρεπε να το φανταστώ ότι τίποτα παραπάνω
δεν έχω να περιμένω από εσένα, εκτός από τα μεγάλα λόγια.
Και έπρεπε να έχω ήδη καταλάβει ότι τα λόγια που δε συνάδουν με τις πράξεις, δε θα συνάδουν ποτέ...
Το έχω μάθει αυτό στη ζωή μου και έπρεπε να το εφαρμόσω.

Μην προσπαθείς να με ξαναπείσεις ότι κάνω λάθος. Άσε με να φύγω. Έχω δικαίωμα να φύγω. 
Έχω δικαίωμα να μη σε πιστέψω.
Εξάλλου, εσύ μου απέδειξες ότι δεν έπρεπε να σε πιστέψω. 
Δε θα σου ζητήσω ποτέ να αλλάξεις, ούτε θα σου ζητήσω να εννοήσεις αυτά που μου έλεγες 
(άλλωστε, αν τα εννοούσες, θα το ήξερα..).
Θα σου ζητήσω, όμως, να με αφήσεις να βγάλω τα συμπεράσματά μου και με βάση αυτά, να φύγω.

Άσε με να κλείσω την πόρτα. Δεν θέλω μισάνοιχτες πόρτες. Τις θέλω ή ορθάνοιχτες ή τελείως κλειστές...