Πέρασε κι αυτή η μέρα

Ήρθε η νύχτα, που με ματώνει.

Από τη μια χαίρομαι, γιατί είναι η ώρα η δική μου, αυτή που σε φέρνω στο μυαλό μου όπως θέλω εγώ.

Είναι η ώρα που παραδέχομαι πόσο μου λείπεις και σε φτιάχνω στο μυαλό μου από όνειρα κι ελπίδα.

Από την άλλη, όμως, τίποτα δεν είναι αληθινό. Τα όνειρα, με ένα κλικ των ματιών, εξαφανίζονται.

Όμως εγώ ακόμα σε θέλω κοντά μου. Μην εξαφανιστείς! Μη μου φύγεις!

Κάνε μου τη χάρη και έλα πριν ανοίξω τα μάτια μου. Να τα ανοίξω και να σε δω εδώ, δίπλα μου.

Να μου ψιθυρίσεις στο αφτί πως το όνειρό μου είναι εδώ…