Γλυκιά μου…

Αν δε χωράς στην αγκαλιά του, να φύγεις.

Δεν αξίζεις να περιμένεις ψίχουλα από διπλοξεραμένα ψωμιά.

Να βρεις αυτόν που θέλει, χωρίς δεύτερη σκέψη, να σου δώσει όλη την αγάπη που αξίζεις.

Αν σε θυμάται μόνο όταν μπορεί, να φύγεις.

Δεν αξίζει να χαραμίζεις όλες σου τις ώρες και τις σκέψεις για πάρτη του.

Να βρεις εκείνον τον έναν, που θα θέλει να είναι δίπλα σου συνέχεια. Και θα μπορεί.

Αν σε χρησιμοποιεί για να περνάει τον ελεύθερο χρόνο του, να φύγεις.

Δεν αξίζεις εκμετάλλευση.

Να βρεις τον άνθρωπο που δε θα έχει ανάγκη να σε χρησιμοποιεί, αλλά θα σου συμπεριφέρεται όπως αξίζεις.

Αν σε κατηγορεί, να φύγεις.

Δεν αξίζεις κάποιον να βλέπει μόνο τα δικά σου λάθη.

Να βρεις εκείνον που σε αγκαλιάζει ολόκληρη, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Αν σε θεωρεί λίγη, να φύγεις.

Δεν αξίζει να δίνεις την καλοσύνη σου εκεί που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει.

Να βρεις αυτόν που θα βλέπει στα βάθη της ψυχής σου και θα ξέρει τι νιώθεις.

Αν δε σε πιστεύει, να φύγεις.

Δεν αξίζει να προσπαθείς να πείσεις κανέναν που δε θέλει να πιστέψει.

Να βρεις τον άνθρωπο αυτόν, που δε θα χρειάζεται να του αποδείξεις τίποτα γιατί -απλά- θα ξέρει ποια είσαι.

Αν σου τάζει ονειρικά ταξίδια, κοντινά ή μακρινά, και ποτέ δε μπορεί να τα πραγματοποιήσει, να φύγεις.

Αξίζεις όλα τα ταξίδια που ονειρεύεσαι μαζί του, να γίνουν πραγματικότητα.

Να βρεις εκείνον που θα κάνει πράξη τα λόγια του.

Αν υποτιμάει την αγάπη που του ‘χεις, να φύγεις.

Δεν αξίζεις να μην αναγνωρίζουν τα δυνατά σου αισθήματα.

Να περιμένεις αυτόν που θα σ’αγαπάει. Πραγματικά.

Να φύγεις. Κι ας τον αγάπησες. Κι ας μην έρθει ποτέ αυτός ο ένας, ο μοναδικός.

Τουλάχιστον, θα έχουν γίνει μια αξιοπρεπής ανάμνηση, όλα εκείνα που ένιωσες.

Κι ας μην αναγνωρίστηκαν. Κι ας μην πήρες πίσω τίποτα ποτέ. Να σε σώσεις.

Θα έχεις την ψυχή σου δικιά σου, για την πάρτη σου. Έστω, ό,τι απέμεινε από την ψυχή σου…