Είναι ο πρώτος Φεβρουάριος που πίστευα βαθιά μέσα μου ότι ο Βαλεντίνος μου θα έρθει να με πάρει να φύγουμε μαζί.

Θα με έπαιρνε και θα τρέχαμε να κυνηγήσουμε κοινά όνειρα και να πιάσουμε τη ζωή από ‘κει που την αφήσαμε…

Όμως ο δικός μου ο Βαλεντίνος, δεν ήταν ποτέ δικός μου. Ο δικός μου ο Βαλεντίνος, δυο μέρες μου χτίζει τα θεμέλια για τα πιο γερά όνειρα και την τρίτη μέρα στέλνει τη μπουλντόζα να μου τα γκρεμίσει. Αυτός ο Βαλεντίνος τη μια μέρα θέλει να με κάνει ευτυχισμένη, θέλει να του πω τι με ενοχλεί για να το αλλάξει..

Έτσι έλεγε, αλήθεια!!

Του χάρισα την καρδιά μου, όλη μου την ειλικρίνεια και όλη μου την αγάπη. Ποτέ δεν τον πρόδωσα. Αντιθέτως εκείνος με πλήγωσε. Με πλήγωνε. Ο Βαλεντίνος μου δε με πίστεψε ποτέ. Δεν ξέρω αν μ’αγάπησε. Ίσως να είχε το δικό του τρόπο.  Μου έχει πει πράγματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή μου με πληγές που δε θα επουλώνει ο χρόνος. Τα είχα αφησει στην άκρη του μυαλού μου γιατί όταν ήμασταν μαζί, όλα ήταν μαγικά…

Μια μέρα, όμως, ο Βαλεντίνος μου ξυπνάει θυμωμένος με κάτι που δεν ξέρω. Και τότε τα ξεχνάει όλα. Δε μ’ αγαπάει πια..

Εγώ δε μπορω έτσι. Ήθελα το Βαλεντίνο μου μέρα νύχτα ίδιο. Μέρα νύχτα δίπλα μου. Δεν ήταν όμως.

Οπότε, έφυγα. Καλύτερα μια φορά να πονέσεις παρά πάντα να πονάς. Θα συνηθίσω στην ιδέα οτι ποτέ δε μ’αγάπησε πραγματικά ο Βαλεντίνος μου. Ποτέ δεν του άρεσε αυτό που είμαι.

Δεν πειράζει. Το δέχομαι. Ποτέ δεν είχα να προσμένω κάποιον Βαλεντίνο, ποτέ δεν πίστεψα στο Βαλεντίνο…

Έτσι και φέτος, ο Βαλεντίνος μου θα είναι ένα άπιαστο όνειρο..