Λυπάμαι τόσο πολύ που ποτέ δεν πίστεψες ότι σ’αγάπησα πραγματικά..

Λυπάμαι που το ήξερα και παρ’όλα αυτά επέμενα τόσο να είμαστε μαζί…

Λυπάμαι που ποτέ δε σ’άρεσε αυτό που είμαι και που πάντα αμφέβαλλες για μένα…

Κρίμα που οι καταστάσεις σε αλλάξαν τόσο. Ξέρω οτι βαθιά μέσα σου κρύβεται μια παιδική ψυχή. Όμως και μέσα μου κρυβόταν μια παιδική ψυχή, μέχρι που την ξερίζωσες.

Θα κλάψω, θα κλαίω, αλλά θα μου περάσει. Δε θα σε αφήσω να με κάνεις κάθε μέρα να κλαίω. Δε σου δίνω αυτό το δικαίωμα όσο κι αν σ’αγαπώ. Κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο σ’ αγάπησα και πόσα σου έδωσα και θα μετανιώσεις για καθετί που είπες. Ελπίζω μόνο να μην έίναι πολύ αργά για να καλμάρεις τη συνείδησή σου.

Δε μετανιώνω για όλα αυτά που ονειρεύτηκα μαζί σου. Πήρα το μάθημά μου και αποφάσισα να πορευτω μόνη, όσο μόνη ήμουν και μαζί σου. Ολομόναχη. Νόμιζα οτι μετάνιωσα, όμως τελικά όχι. Χαίρομαι που ήσουν εσύ αυτός ο ένας έστω και με ναυαγισμένο και όχι happy, end.

Χαίρομαι για τους ωραίους μήνες που περάσαμε με τα πάνω και τα κάτω μας. Χαίρομαι που πήρες όλα μου τα συναισθήματα μαζί σου.. έτσι δε θα χρειαστεί να με ταλαιπωρήσουν και δε θα ασχοληθώ πια μαζί τους. Χαίρομαι που μου έδειξες και την καλή και την κακή πλευρά του εαυτού σου και χαίρομαι που τόσο νωρίς μου απέδειξες ότι δε με γουστάρεις και δε με άφησες για χρόνια να φαντασιώνομαι ότι σ’αρέσει αυτό που είμαι.

Δεν είμαι εγώ αυτή μωρό μου που θα την κάνεις όπως γουστάρεις επειδή έτσι. Εγώ ήμουν αυτή που ήθελα εγώ να αλλάξω για σένα και το έκανα δυστυχώς, αλλά ούτε αυτό δεν εκτίμησες. Δεν πειράζει. Ανήκεις αλλού η αλήθεια είναι.

Εγώ σε ήθελα να είσαι δίπλα μου. Ούτε πάνω μου, ούτε μπροστά μου και σε καμία περίπτωση πίσω μου. Δίπλα μου σε ήθελα αλλά δεν μπορείς. Δεν πειράζει…

Δε θέλω να γίνω ξανά χαλί να με πατάς. Έγινα, με πάτησες, βρόμισα, τελείωσε. Ελπίζω τουλάχιστον να το χάρηκες. Αφού δε μπόρεσες ποτέ να το κάνεις εκεί που ανήκεις, σε άφησα να το κάνεις σε ‘μένα. Δεν πειράζει ούτε αυτό. Ας εισαι καλά εσύ…

Εγώ πια, έχω μεγάλο δρόμο και θα τον περπατήσω μόνη. Όπως σου έλεγα. Θυμάσαι που στο έλεγα; Είμαι λίγη για ‘σένα. Έτσι πιστεύεις. Εγώ αντίθετα, πιστεύω ότι την καλοσύνη που σου έδειξα και το σεβασμό, δεν τον έχεις δει πουθενά αλλού. Γι’αυτό και ο θυμός μου είναι τόσο έντονος.

Δυσκολεύομαι κι εγώ να καταλάβω πώς γίνεται να σου έχω δώσει όλο μου τον εαυτό, να σου έχω αφιερωθεί ολόκληρη, συναισθηματικά, πνευματικά, σωματικά κι εσύ να μου το ανταποδίδεις με αυτό τον τρόπο.. και να αμφιβάλλεις για το ποια είμαι και το αν σου λέω ψέματα. Άραγε, τι λόγο θα είχα να σ’αγαπώ στα ψέματα; τι θα κέρδιζα εγώ από αυτό; Για ποιο λόγο να σου εμπιστευτώ την ψυχή μου; Ποιος ξέρει πώς το ‘χεις στο μυαλό σου…

Λυπάμαι που δεν κατάλαβες ποτέ. Λυπάμαι που άλλος ήσουν από μακριά και άλλος από κοντά. Λυπάμαι που δε με πίστεψες. Ήταν ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν αληθινή, ειλικρινής. Λυπάμαι και για ‘μένα που δε μπόρεσα να ελέγξω αυτά που ένιωσα για ‘σένα. Τρέχανε σα χείμαρρος τα συναισθήματα που μου έβγαζες, έτρεχα να τα μαζέψω αλλά δεν τα έφτανα. Και όταν τα έφτανα, γλιστρούσαν από τα χέρια μου και συνέχιζαν την τρελή τους πορεία πιο δυνατά και ορμητικά από ποτέ..

Τι να κάνουμε, μπειμπ; Έτσι είναι αυτό.. αυτή τη μία φορά που συμβαίνει, φροντίζει να είναι τόσο έντονο που δε θα το ξεχάσεις ποτέ. Δε με αγγίζει πια που πιστεύεις συνέχεια ότι σε έχω κοροϊδέψει και σου έχω πει ψέματα. Είναι ξεκάθαρα δικό σου ψυχολογικό πρόβλημα αυτό.

Ήμουν απόλυτα εντάξει μαζί σου και αυτό μια μέρα θα το πεις στον εαυτό σου.. μιας και βαθιά μέσα σου σίγουρα το ξέρεις…

Να είσαι καλά λοιπόν. Μην ανησυχείς για ‘μένα. Ξέρω, δεν ανησυχείς…

Ξεκινάω το μοναχικό μου ταξίδι. Μη με λυπάσαι και μην πιστέψεις ότι επιλέγω τη μοναξιά μου για σένα, για χάρη σου. Όχι. Το κάνω για ‘μένα, γιατί μ’ αγαπώ και γιατί πρέπει να ξεπεράσω κάπως όλο αυτό που μου συνέβη. Άλλωστε, δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω. Τα έδωσα όλα απλόχερα σε ‘σένα. Άλλο που δεν τα ήθελες, που δεν τα εκτίμησες…

Πάω λοιπόν… Αντίο !!!