Ήρθα όλο χαρα, να σου δώσω το καινούργιο μου ποδήλατο, όταν είδα οτι δεν είχες. Μου έδειξες οτι το ήθελες και σε πίστεψα.

Δε δίστασα ούτε στιγμή να στο χαρίσω, με όλη μου την καρδιά και την αγάπη.

Ήξερα πόσο πολύ θα το πρόσεχες, μιας και ήξερα οτι ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχες ποδήλατο.

Το μόνο που σε ρώτησα, ήταν αυτό:

– Ξέρεις οτι χρειαζεται φροντίδα και συντήρηση, καθώς και υπομονή μεχρι να το μάθεις;

– Ναι, και βέβαια! Θα το φροντίζω για πάντα και θα κάνω υπομονή μέχρι να βρω το δικό μου τρόπο να ισορροπώ πάνω σ’ αυτό!

– Τέλεια! Είμαι έτοιμη να σε βοηθήσω και να τρέχω δίπλα σου ώστε αν χρειαστεί να σε πιάσω…

Μετά απο λίγες μέρες, σε είδα με το ποδήλατο βρώμικο και μισοχαλασμένο.

Με πείραξε λίγο, όμως δεν άφησα τον εαυτό μου να σκεφτεί άσχημα…

Μετά, ήρθες προς το μέρος μου και μου είπες “αν θέλεις παρτο, δε θα μου λείψει”. Μου είπες οτι έκανες το καλύτερο που μπορούσες ώστε να το φροντίσεις και να το προστατέψεις απο τον καιρό.

Μου φάνηκε παράξενο, όμως πάλι, πίστεψα αυτό που είπες.

Πήρα το ποδήλατο στο σπίτι, το έπλυνα, του λάδωσα την αλυσίδα, σκούπισα τη σέλλα και το έβαλα μέσα στο σπίτι για να το γιατρέψω, για να μάθω πώς νιώθει…

Το ήξερα οτι δεν του άρεσε αυτό που πέρασε. Όμως ξέρω κι εσένα. Μπορέί όντως αυτό που έκανες να ήταν το καλύτερο που μπορούσες, μα για το ποδήλατο δεν ήταν αρκετό. Δε μπορώ να σε κατηγορήσω, βέβαια.. Μα ούτε και το ποδήλατο έχει άδικο…

Ίσως δεν ήσουν έτοιμος για ένα ποδήλατο. Θα μπορούσες να μου το πεις απο πριν, αλλά ίσως δεν ήξερες οτι δεν ήσουν έτοιμος.

Δε θυμώνω καθόλου μαζί σου. Θα βρω κάποιον άλλο να εκτιμήσει και να φροντίσει το ποδήλατο. Σίγουρα θα βρει πολλούς αποδέκτες.

Ελπίζω μέσα από την ψυχή μου να βρεις κι εσύ πολλούς ανθρώπους να σου χαρίσουν τόσο απλόχερα ένα ποδήλατο…

Ίσως τότε να είσαι έτοιμος να το δεχτείς με χαρά…

 

Υ.Γ. όπου “ποδήλατο” αντικατάστησε με “αγάπη”..

Αυτό το ποδήλατο είναι τα συναισθήματα, η αγάπη, ο έρωτας, εσύ…